کنگره ایرانیان کانادا از جامعه ایرانی خواست در شهرهای مختلف برای حمایت از تیمهای ملی ایران و کانادا گرد هم آیند؛ جام جهانی امسال برای ایرانیان مهاجر، تنها یک رویداد فوتبالی نیست، بلکه فرصتی برای نمایش همبستگی، تعلق و زنده نگهداشتن یاد قربانیان مدرسه میناب است.
جام جهانی ۲۰۲۶ در سه کشور کانادا، آمریکا و مکزیک آغاز شده است؛ مسابقاتی که برای ایرانیان ساکن کانادا معنایی متفاوت و چندلایه دارد.
بسیاری از ایرانیان کانادا در این دوره از رقابتها، همزمان دو تیم برای حمایت دارند: تیم ملی ایران، که بخشی از خاطره، هویت و ریشههای آنان است؛ و تیم ملی کانادا، که نماینده کشوری است که امروز خانه، محل زندگی و آینده فرزندانشان محسوب میشود.
کنگره ایرانیان کانادا با انتشار فراخوانی از ایرانیان سراسر کشور خواسته است در روزهای برگزاری مسابقات، در شهرهای مختلف دور هم جمع شوند، برنامههای تماشای گروهی بازیها را سازماندهی کنند و از هر دو تیم ملی ایران و کانادا حمایت کنند.
در این فراخوان آمده است:
«کنگره ایرانیان کانادا از تمامی ایرانیان عزیز در سراسر کانادا دعوت میکند تا در این دوره از جام جهانی که در آمریکا، کانادا و مکزیک برگزار میشود، از تیمهای ملی ایران و کانادا حمایت کنند. ما از شما دعوت میکنیم که از هر دو تیم حمایت کرده و در شهرهای مختلف برای دیدن بازیها سازماندهی کنید. بیایید با هم دور هم جمع شویم، شور و هیجان فوتبال را تجربه کنیم و با حمایت خود، اتحاد و همبستگی ایرانیان را در این رویداد جهانی به نمایش بگذاریم.»
حمایت از ایران و کانادا؛ نه یک تناقض، بلکه تصویر واقعی مهاجرت
برای یک ایرانی ساکن کانادا، حمایت همزمان از تیم ملی ایران و تیم ملی کانادا تناقضی در خود ندارد.
مهاجرت به معنای پاک کردن گذشته نیست؛ همانطور که حفظ پیوند با سرزمین مادری نیز به معنای نادیده گرفتن کشور محل زندگی نیست. ایرانیان کانادا میتوانند با افتخار برای هر دو تیم فریاد بزنند؛ با پیراهن قرمز کانادا در یک مسابقه حاضر شوند و در مسابقهای دیگر، پرچم سهرنگ ایران را در دست بگیرند.
این همان واقعیت نسلی است که در میانه دو فرهنگ زندگی میکند: نسلی که قلبش برای ایران میتپد، اما در کانادا کار میکند، مالیات میپردازد، خانواده تشکیل میدهد و آینده میسازد.
جام جهانی یکی از معدود رویدادهایی است که میتواند این دو تعلق را نه در برابر یکدیگر، بلکه در کنار هم قرار دهد.
داستان یک یادبود انسانی؛ چگونه نماد #۱۶۸ روی لباس تیم ملی، جهانی شد؟
حضور تیم ملی ایران در جام جهانی امسال، با یک تصویر تأثیرگذار همراه شد.
بازیکنان و اعضای کاروان ایران هنگام ورود به تیخوانای مکزیک، نشانهای کوچکی با عبارت #۱۶۸ روی لباس خود داشتند؛ عددی که به قربانیان حمله مرگبار به مدرسه شجره طیبه در میناب اشاره دارد.
در آن حمله، ۱۶۸ نفر جان خود را از دست دادند که بیش از صد نفر از آنان کودک بودند. دانشآموزانی که صبح برای درس خواندن به مدرسه رفته بودند، اما دیگر به خانه بازنگشتند.
نشان #۱۶۸ بر لباس بازیکنان، یک شعار طولانی سیاسی نبود. تنها یک عدد بود؛ اما عددی که پشت آن، دهها خانواده داغدار، نیمکتهای خالی مدرسه و زندگیهایی قرار داشت که پیش از آغاز شدن متوقف شدند.
اکنون این عدد از میناب به تیخوانا و از آنجا به فضای بزرگترین رویداد ورزشی جهان رسیده است.
در روزهایی که خبرهای جنگ، آمار کشتهشدگان و تصاویر ویرانی با سرعت از برابر چشم مردم عبور میکنند، #۱۶۸ تلاشی است برای اینکه قربانیان به یک خبر فراموششده تبدیل نشوند.
فوتبال شاید جنگ را متوقف نکند، اما میتواند مانع فراموشی شود
فوتبال توان پایان دادن به جنگها را ندارد و یک مسابقه نمیتواند رنج خانوادهای را که فرزندش را از دست داده است جبران کند. اما فوتبال یک قدرت کمنظیر دارد: قدرت دیده شدن.
میلیاردها نفر جام جهانی را دنبال میکنند. هر تصویر، حرکت و نشانی که در این مسابقات دیده شود، میتواند در چند ساعت به بخشی از گفتوگوی جهانی تبدیل شود.
از همین منظر، هشتگ #۱۶۸ را میتوان بیش از آنکه یک پیام سیاسی دانست، یک یادبود انسانی تلقی کرد؛ یادآوری اینکه کودکان، مدرسهها و غیرنظامیان نباید قربانی تصمیمهای نظامی شوند.
حمایت از #۱۶۸ به معنای مخالفت با مردم یک کشور یا ملیت خاص نیست. این هشتگ میتواند مطالبهای جهانی برای حفاظت از کودکان در برابر جنگ باشد؛ فارغ از اینکه آن کودک در میناب، غزه، اوکراین، سودان یا هر نقطه دیگری از جهان زندگی میکند.
ایرانیان کانادا در کنار تیم ملی ایران
تیم ملی ایران این دوره از رقابتها را در شرایطی پیچیده آغاز میکند. تنشهای سیاسی، مسائل مربوط به ویزا، انتقال محل اردو از آمریکا به مکزیک و فضای امنیتی پیرامون تیم، شرایطی ایجاد کرده که شاید هیچیک از رقبای ایران با آن روبهرو نباشند.
در چنین فضایی، حمایت ایرانیان خارج از کشور اهمیتی مضاعف پیدا میکند.
حمایت از تیم ملی، الزاماً به معنای تأیید یک دولت، سیاست یا جریان سیاسی نیست. تیم ملی متعلق به یک حکومت نیست؛ متعلق به مردم، خاطرات مشترک، نسلهای مختلف و میلیونها کودکی است که با رؤیای پوشیدن پیراهن ایران فوتبال بازی کردهاند.
بازیکنی که در زمین مسابقه میدود، پیش از هر چیز ورزشکاری است که سالها تمرین کرده تا نام ایران را در بالاترین سطح فوتبال جهان نمایندگی کند.
اختلاف دیدگاههای سیاسی نباید مانع حمایت از ورزشکاران یا شادی مردم شود. میتوان نقد سیاسی داشت، اما در عین حال برای موفقیت بازیکنان ایران نیز آرزوی پیروزی کرد.
کانادا؛ میزبان و خانه مشترک ما
جام جهانی ۲۰۲۶ برای کانادا نیز رویدادی تاریخی است. تیم ملی کانادا اینبار نهفقط بهعنوان یک شرکتکننده، بلکه در جایگاه تیم یکی از کشورهای میزبان وارد رقابتها شده است.
برگزاری مسابقات در شهرهای کانادا فرصتی بزرگ برای توسعه فوتبال، گردشگری، کسبوکارهای محلی و معرفی چهره چندفرهنگی این کشور است.
جامعه ایرانی کانادا نیز بخشی از همین تصویر چندفرهنگی است. ایرانیانی که در مونترال، تورنتو، ونکوور، اتاوا، کلگری، ادمونتون و دهها شهر دیگر زندگی میکنند، میتوانند با حضور در جشنهای فوتبالی، برنامههای خانوادگی و گردهماییهای تماشای مسابقات، مشارکت اجتماعی خود را به نمایش بگذارند.
حمایت از کانادا، حمایت از کشوری است که میلیونها مهاجر از سراسر جهان در آن فرصت آغاز یک زندگی جدید را یافتهاند.
