بر اساس گزارش جدید هیئت آزادی مشروط، «دیوید ترینن» به عنوان یک قاتل مخوف سریالی که پروندهاش سالهاست در جریان است، محکوم شده روزهای پایانی عمر خود را پشت میلههای زندان کانادا سپری کند.
اگرچه این خبر برای ساکنان ساسکاتون که هنوز «تابستان وحشت» سال ۱۹۷۵ را به یاد دارند، خبری خوشحالکننده است، اما سوابق عمومی این زندانی در ۵۰ سال حبس فدرال، نگاهی نادر به یک موردِ پایانیافته در سیستم اصلاح و تربیت و محدودیتهای نظام کیفری ارائه میدهد؛ نظامی که به نوشته خودِ ترینن، برای دوران پیری زندانیان طراحی نشده است.
جنایات ترینن تکاندهنده است. او در تابستان ۱۹۷۵، چهار کودک اهل ساسکاتون را به قتل رساند. او با وعده بستنی، کودکان را به خودروی خود میکشاند و سپس آنها را به منطقهای دورافتاده برده و خفه میکرد. یکی از کودکان مورد آزار جنسی نیز قرار گرفته بود. در ۱۲ اوت ۱۹۷۵، این قاتل ۲۷ ساله به پلیس اعتراف کرد و آنها را به محل دفن جسدها در گورهای کمعمق برد. این قتلها موجی از وحشت ایجاد کرد که باعث شد والدین از ترسِ فرستادن فرزندانشان به بیرون از خانه، دچار اضطراب شوند؛ اتفاقی که بعدها منجر به شکلگیری برنامه «والدین بلوکی» (Block Parent) شد.
سوابق تکاندهنده مخوفترین قاتل سریالی در کانادا
از همان روز صدور حکم، شانس آزادی ترینن بسیار اندک به نظر میرسید. قاضی پرونده هنگام صدور حکم حبس ابد (با حداقل ۲۰ سال بدون امکان آزادی مشروط) گفت: «من قاطعانه معتقدم که امنیت عمومی و بهویژه امنیت کودکان ایجاب میکند که این زندانی (ترینن) برای همیشه از هرگونه آزادی محروم شود.»
بر اساس گزارشهای دو دههی اخیر هیئت آزادی مشروط کانادا که توسط سیتیوی نیوز (CTV News) به دست آمده، اگر ترینن زمانی امید به آزادی داشته، مدتهاست که از آن دست کشیده است. طبق بررسی سال ۲۰۲۱، آخرین باری که او در جلسات هیئت شرکت کرد، تنها خواستهاش انتقال به یک مرکز امنیتی با سطح پایینتر و مناسبتر برای افراد سالمند بود. هیئت در گزارش خود نوشت: «شما دچار مشکلات تنفسی هستید و معتقدید آبوهوای این منطقه سلامت شما را به خطر میاندازد و خواستار انتقال به مرکز دیگری هستید که از نظر فیزیکی برای افراد مسن مناسبتر باشد.»
با وجود اینکه ترینن به عنوان یک زندانی نمونه شناخته میشود که در تمامی برنامههای اصلاحی شرکت کرده، تحصیلات خود را پشت میلهها ادامه داده و یک حرفه آموخته است، گزارش اخیر هیئت آزادی مشروط نشان میدهد که او هرگز به خاطر جنایاتش ابراز پشیمانی نکرده و در ۷۶ سالگی، «دلیل چندانی» برای تلاش جهت آزادی مشروط نمیبیند.
یک ارزیابی روانشناختی در سال ۱۹۹۲ تصویر تاریکتری از این زندانی نمونه ترسیم کرد: «با بررسی تاریخچه خشونتهای مکرر و زودهنگام ترینن، او یک پدوفیل (کودکآزار) تثبیتشده با ویژگیهای شکارچی و قاتل است. او دارای ویژگیهای شخصیتی ضداجتماعی (سایکوپاتی) است و از هوش نسبتاً بالایی برخوردار است که به ریسکِ دستکاری و فریب دیگران میافزاید.»
بحران زندانیان سالمند
ترینن در مقالهای برای «مجله زندانیان در زندانها» در ۶۹ سالگی، چالشهای پیش روی «زندانیان سالمند» را تشریح کرد و توضیح داد چرا اکثر آنها قید آزادی را میزنند. او معتقد است که لغو تأمین اجتماعی برای زندانیان در سال ۲۰۱۶، آزادی را برای مجرمان سالخورده غیرممکن کرده است. او نوشت: «یافتن شغل در خیابان برای سالمندان بسیار سخت است. آنها به ما میگویند با آزادی، مستمریتان بازمیگردد، اما کسانی که خوششانس باشند و آزاد شوند، با دست خالی بیرون میروند. ما هیچ راهی برای پسانداز نداریم.»
ترینن در زندان «دورچستر» نیوبرانزویک گفت که در سال ۲۰۱۷، حدود یکچهارم زندانیان سالمند بودند. او اشاره کرد که برای گروههای جوانتر، زندانیان مسن طعمههای آسانی برای سرقت، خشونت و تجاوز هستند. آنها با چالشهای جسمی، فقدان مراقبتهای پزشکی کافی و نبود سیستمهای مراقبتی برای بیماران دمانس (زوال عقل) روبرو هستند. علاوه بر این، خانههای سالمندان نیز به دلیل ماهیت جنایات این افراد، تمایلی به پذیرش آنها ندارند. او نوشت: «آنها جایی برای رفتن ندارند و در موارد بسیاری، تسلیمِ وضعیت خود شدهاند.»
اگرچه ترینن دیگر در خیابانهای ساسکاتون پرسه نمیزند، اما میراث جنایت او همچنان زنده است و هنوز هم در مدارس تدریس میشود.
مبنع: سیتیوی
