یک جزیرهی جنگلی شناور که به طور مرموزی در دریاچه ویلیستون در استان بریتیش کلمبیای کانادا ظاهر شده بود، پس از ناپدید شدن از تصاویر ماهوارهای، حدود ۳۰ کیلومتر دورتر دوباره مشاهده شده است. پدیدهای غیرمعمول که کارشناسان و ساکنان محلی را دربارهی منشا و نحوهی جابجایی آن کنجکاو کرده است.
جزیره شناور که روی نقشه نبود!
این جزیره نخستین بار اوایل ماه آگوست توسط قایقسواران در میانهی مخزن ویلیستون (بزرگترین پهنهی آب شیرین بریتیش کلمبیا) دیده شد. یکی از آنها از این تودهی خشکی پوشیده از درخت فیلم گرفت و ویدئو به سرعت در شبکههای اجتماعی منتشر شد.
جزیره حدود ۱۵۰ متر طول و ۷۵ متر عرض دارد و نزدیک به ۱۲ هزار متر مربع مساحت آن برآورد شده است. مساحتی تقریبا معادل یک زمین فوتبال کانادایی یا یکونیم زمین فوتبال آمریکایی.
درختان سوزنیبرگ و پهنبرگ روی این توده شناور رشد کردهاند و پرندگان و حیوانات کوچک نیز در میان آنها زندگی میکنند. با این حال، این جزیره شناور کانادا در هیچ یک از نقشهها یا نقشههای ناوبری ثبت نشده بود.
«باب گمر»، سخنگوی شرکت دولتی «بیسی هیدرو» که ادارهی مخزن ویلیستون و سد نزدیک آن را بر عهده دارد، ابتدا تصور کرد تصاویر منتشرشده ممکن است با هوش مصنوعی تولید شده باشند. او گفت: «در عصر هوش مصنوعی، واقعا به شکل دیگری از تایید یا مدرک، مثلا شهادت یک شاهد عینی دیگر، نیاز دارید.»
تصاویر ماهوارهای واقعی بودن جزیره شناور را تایید کردند
بررسی تصاویر ماهوارهای مربوط به ۲۱ جولای نشان داد که این جزیره شناور در کانادا واقعا وجود دارد و در بخش اصلی مخزن، حدود ۹۶ کیلومتری غرب سد ویلیستون، شناور است.
اما در تصویر ماهوارهای دیگری که پنجم آگوست گرفته شد، دیگر اثری از جزیره در محل اولیه دیده نمیشد. ناپدید شدن این تودهی جنگلی به سرعت مورد توجه رسانههای بینالمللی قرار گرفت و این پرسش مطرح شد که آیا جزیره غرق شده یا به بخش دیگری از مخزن رانده شده است.
گمر گفت: «واقعا نمیدانیم کجا رفت. آیا غرق شد؟ آیا خودش را به گوشهی دیگری از مخزن رساند؟»
اکنون تصاویر ماهوارهای جدید و گزارش شاهدان عینی، از جمله خلبانانی که جزیره را از بالا دیدهاند، نشان میدهد که این تودهی خشکی غرق نشده، بلکه به سمت ساحل حرکت کرده و حدود ۳۰ کیلومتر دورتر از محل اولیه دوباره مشاهده شده است.
افزایش سطح آب؛ عامل احتمالی جدا شدن جزیره شناور
بیسی هیدرو معتقد است این جزیره شناور در کانادا در نتیجهی فرایندی طبیعی طی سالها شکل گرفته است. بر اساس این نظریه، بقایای چوب و درختان در بخشهای آرامتر ساحل مخزن انباشته شده و بستری برای رشد گیاهان و درختان فراهم کردهاند.
گمر شرایط رشد این پوشش گیاهی را به نوعی کشت هیدروپونیک تشبیه کرده است. زیرا درختان همزمان به مواد مغذی حاصل از چوبهای در حال تجزیه و آب فراوان دسترسی دارند. او گفت: «درختانی که غذای کافی از یک منبع در حال تجزیه دریافت میکنند و آب فراوان در اختیار دارند، میتوانند خیلی سریع رشد کنند.»
به گفتهی بیسی هیدرو، سطح آب مخزن امسال به بالاترین میزان خود در ۱۴ سال گذشته رسیده است. بارش سنگین برف در زمستان و بارانهای مداوم تابستانی باعث افزایش سطح آب رودخانهی «پیس» و مخزن دریاچه ویلیستون شده است.
گمر احتمال میدهد افزایش سطح آب باعث شده این تودهی جنگلی از بخش ساحلی که سالها در آن قرار داشته جدا شود و به آبهای آزاد مخزن راه پیدا کند.
جزیرهای زنده اما بسیار ناپایدار
این جزیره شناور در دریاچه ویلیستون تنها یک تودهی چوبی شناور نیست. درختان نسبتا بزرگ روی آن رشد کردهاند و پرندگان و حیوانات کوچک نیز در میان پوشش گیاهی آن زندگی میکنند. حتی برخی ناظران احتمال دادهاند که شبکه ریشههای زیر آب به زیستگاهی مناسب برای ماهیهای دریاچه تبدیل شده باشد.
با وجود این، مقامهای محلی دربارهی نزدیک شدن به جزیره هشدار دادهاند.
«راکی ایوری»، یکی از ساکنان قدیمی منطقه که ویدئوی جزیره را در شبکههای اجتماعی منتشر کرده، گفته بود اگر فرصتش را پیدا کند، حاضر است روی آن برود. اما گمر چنین کاری را بسیار خطرناک میداند. او با اشاره به تصاویر ویدئویی گفت درختان روی «لایهای ظریف و نازک از کندههای چوب» به جلو و عقب حرکت میکنند و این جزیره «بسیار ناامن» و «بسیار ناپایدار» است و هرگونه تلاش برای ورود به آن میتواند به فروپاشی جزیره و بروز حوادث جانی منجر شود.
او به کسانی که ممکن است برای پیدا کردن جزیره راهی منطقه شوند، هشدار داد: «روی جزیره نروید. ممکن است از هم متلاشی شود.»
جزیرههای شناور پدیدهای نادر اما بیسابقه نیستند
جزیرههای شناور پیش از این نیز در نقاط مختلف جهان مشاهده شدهاند. یکی از نمونههای شناختهشده، «باتلاق ۴۰ آکری» در دریاچهی «چیپوا» در ایالت ویسکانسین آمریکاست.
این جزیرهی شناور از تورب، گلولای، ریشه و درختان تشکیل شده و گاهی قایقسواران محلی آن را جابجا میکنند تا به سمت یک پل نزدیک نشود. این توده همچنین زیستگاه گونههایی مانند قورباغه و سمندر است و تحت حفاظت قوانین ایالتی قرار دارد.
با این حال، گمر تاکید میکند جزیره شناور دریاچه ویلیستون پدیدهای بسیار غیرمعمول است. او گفت: «اینطور نیست که فقط مجموعهای از بوتههای کوچک باشند. این یک جزیره با درختان بزرگ است و واقعا باید آن را در ذهن خود تصور کنید. چنین چیزی هر روز اتفاق نمیافتد. این موضوع واقعا غیرعادی است.»
جزیرهی جنگلی ویلیستون اکنون به یکی از عجیبترین پدیدههای طبیعی مورد توجه در غرب کانادا تبدیل شده است؛ تودهای که سالها احتمالا در سکوت در نزدیکی ساحل رشد کرده، با افزایش سطح آب از جای خود جدا شده و پس از یک ناپدید شدن مرموز، دوباره دهها کیلومتر دورتر سر برآورده است.
شوخی کاناداییها با ترامپ بر سر جزیره
پستهای ایوری دربارهی این جزیره موجی از هیجان در شبکههای اجتماعی به راه انداخت و در عین حال، به شکلی اجتنابناپذیر با شرایط سیاسی کنونی کانادا نیز گره خورد.
دونالد ترامپ، رئیسجمهوری آمریکا، اخیرا پس از شکست مذاکرات تجاری میان دو کشور، تصمیم گرفت نام دریاچهی «انتاریو» را تغییر دهد. این اقدام خشم، ناامیدی و تمسخر بسیاری از مردم کانادا را به دنبال داشته است.
یکی از کاربران در واکنش به پست ایوری نوشت: «تعجب میکنم ترامپ هنوز اسم این جزیره را عوض نکرده و ادعای مالکیتش را نکرده است.»
