انتشار در: ژوئن 30, 2022
دسته بندی: اخبار کانادا

داستان باورنکردنی قهرمانان فراموش شده، زنان کشاورز در جنگ کانادا

هنگامی که در طول جنگ جهانی دوم در مزارع با کمبود شدید نیروی کار مواجه بودیم، زنان کشاورز جوان بودند که قهرمانانه این کمبود را جبران کردند.

لینک کوتاه :

داستان باورنکردنی قهرمانان فراموش شده، زنان کشاورز در جنگ کانادا

هنگامی که در طول جنگ جهانی دوم در مزارع با کمبود شدید نیروی کار مواجه بودیم، این زنان جوان بودند که کارهای مربوط به کاشت، وجین، کندن علف‌های هرز، چیدن میوه‌ها و برداشت سبزیجات را انجام می‌دادند.

کمک زنان کشاورز در جنگ کانادا به کشور

زنان جوانی که در طول جنگ جهانی دوم به واسطه فراخوان‌های مربوط به نیاز به نیروی کار در مزارع و باغ‌های میوه‌ی انتاریو مشغول به کار شده بودند تا حد زیادی به فراموشی سپرده شده‌اند. اما این روند تغییر خواهد کرد.

من تصمیم گرفته‌ام که بعد از اینکه چند چیز لازم سر جای خود قرار گرفت، در مورد تلاش‌ها و سهم قابل توجه آن‌ها در جنگ کتابی بنویسم.

بعد از فوت همسرم در آگوست ۲۰۱۶، مشغول مرتب کردن عکس‌های قدیمی بودم. در میان آن‌ها دو عکس سیاه و سفید کوچک پیدا کردم و در هر دو سه دختر مشابه به چشم می‌خوردند. در پشت آن‌ها صرفا کلمه «زنان کشاورز» نوشته شده بود. اما هیچ نامی از افراد در عکس وجود نداشت. من متاسفم که هرگز از شوهرم درباره کشاورزانی که در مزرعه خانوادگی آن‌ها کار می‌کردند چیزی نپرسیدم.

او در آن زمان کمتر از ۱۰ سال سن داشته است، بنابراین تصور می‌کنم که علاقه خاصی به کاری که آن‌ها در مزرعه انجام می‌داده‌اند نداشته است.

از روی کنجکاوی تصمیم گرفتم که درباره داستان آن‌ها تحقیق کنم. در نتیجه این تحقیقات، مقاله‌ای را برای مجله The Rural Voice که به صورت ماهانه در دهکده بلایث واقع در انتاریو منتشر می‌شود، نوشتم. و پس از انتشارش در ژوئن ۲۰۱۸، با استقبال خوبی از طرف خوانندگان این مجله مواجه شد. در شماره اوت، نامه‌ای توسط شیرلیان انگلیش از منطقه لندنِ، انتاریو به سردبیر نوشته شده بود.

این شخص در سال ۱۹۵۲ در مزرعه خانوادگی شوهرم کار کرده و آن تابستان را در کمپ شماره ۶ زنان کشاورز در تدفوردِ انتاریو گذرانده بود.

او به یاد می‌آورد که این تابستان بهترین تابستان عمرش بوده است. من با او تماس گرفتم و متوجه شدم که در پاسخ به درخواستی که در برخی از روزنامه‌های بزرگ سراسر انتاریو در سال ۱۹۹۵ منتشر کرده بود، نامه‌هایی را از طرف سایر کشاورزان زن دریافت کرده و آن‌ها را نزد خود نگه داشته است.

همان لحظه بلافاصله با صدای بلند گفتم: «ما باید کتابی را در این مورد بنویسیم!»

سال‌های جنگ جهانی دوم

هنگامی که در طول جنگ جهانی دوم در مزارع با کمبود شدید نیروی کار مواجه بودیم. این زنان جوان بودند که کارهای مربوط به کاشت، وجین، کندن علف‌های هرز، چیدن میوه‌ها و برداشت سبزیجات را انجام می‌دادند. همکاری و کمک برای افزایش تولید مواد غذایی برای انتاریو (و بریتانیای کبیر) از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود.

در تبلیغات آن زمان نیز مردان با یونیفرم جنگی حاضر شده و می‌گفتند:

«اگر غذا نخوریم نمی‌توانیم بجنگیم. پس اگر در این تابستان به کشاورزان انتاریویی کمک نکنید، ما نمی‌توانیم غذایی برای خوردن داشته باشیم.»

ارتش خدمات زراعتی انتاریو طرح «زنان کشاورز» را در سال ۱۹۴۱ آغاز کرد و این برنامه تا سال ۱۹۵۳ ادامه داشت. کمپ‌های زنان کشاورز در جنگ کانادا برای همکاری با انجمن مسیحی زنان جوان (YWCA)، وزارت کشاورزی و همچنین وزارت آموزش، ایجاد شد و کشاورزان و پرورش دهندگان به صورت مشترک در این طرح عضو شدند.

تعداد دختران مورد نیاز محاسبه شد. و با کمک شبکه خبری سی‌بی‌سی و روزنامه‌ها، در شهرها و شهرستان‌ها از خلیج شمالی تا اتاوا و فراتر از آن، این خبر منتشر شد که چگونه دختران ۱۶ سال به بالا می‌توانند به کشور خود خدمت کنند. و تابستان خود را در اردوگاه‌ها بگذرانند. در دبیرستان‌ها نیز اطلاعیه‌هایی منتشر شد که از دختران دعوت می‌کرد تا برای عضویت در ارتش خدمات زراعتی انتاریو و طرح «ای که دستت می‌رسد کاری بکن» درخواست دهند.

انجمن مسیحی زنان جوان (YWCA)، نیز مسئول استخدام مادران در اردوگاه‌ها شد.

آشپزها و منشی‌ها استخدام شدند، تخت‌های چند طبقه ارتش و تخت‌خواب‌های کوچکتر ایمن شدند. و اردوگاه‌ها اغلب در ساختمان‌های قدیمی بنا می‌شد. برخی از این اردوگاه‌های منطقه نیاگارا در چادرهای واقع در باغ‌های میوه برپا بود، در حالی که برخی دیگر در دبیرستان‌ها و متل‌های خالی قرار داشتند.

داستان‌های گوناگون در مورد کارهای روزمره و همچنین سرگرمی‌های آن‌ها فراوان است. بیشتر زنان کشاورز علیرغم اینکه کمر درد را تجربه کرده و شدیدا آفتاب سوخته شده بودند. مدت زمان طولانی را برای دریافت مبلغ کرایه برگشت به خانه از سوی دولت و همچنین تضمین فارغ التحصیلی سال تحصیلیشان بدون گذراندن امتحانات پایان ترم، در این اردوگاه‌ها ماندند.

داستان‌هایی در قالب نامه و مقاله جمع آوری شده است که تجربیات دست اول این دختران را شرح می‌دهد. نظر اصلی تقریباً همه آن‌ها این بود:

«ما به سختی کار می‌کردیم اما در عین حال بهترین تابستان زندگی خود را نیز سپری کردیم.» در واقع، بسیاری از دختران برای سال دوم یا سال‌های بیشتر نیز به این اردوگاه‌ها بر‌می‌گشتند و اغلب خواهران خود را با خود همراه می‌کردند.

می‌توانید کتاب خانم بانی با عنوان پوست پیاز و پرز هلو: خاطرات کشاورزان زن انتاریو (کتاب فروشی آتیک، ۲۰۱۹) را تهیه کنید.