نمایش فیلم “بدون تاریخ، بدون امضاء” در مونترال و جلسه پرسش و پاسخ درباره این فیلم، بهانه ای شد تا نگاهی کوتاه به این فیلم داشته باشم. فیلم قبلی وحید جلیلوند را متاسفانه ندیدم و او را نمی شناختم. بعد از دیدن فیلم، در مورد او کمی مطالعه کردم و باید اعتراف کنم که واقعا فکر نمی کردم او 43 ساله باشد. هیچ عکسی از او ندیده بودم. این میزان از پختگی در کارگردانی و به طور کلی تسلط به فیلمسازی برای من یک کارگردان بالای 60 سال ترسیم کرده بود.
جلیلوند را بیشتر از فیلمش دوست داشتم. نه اینکه فیلم بدی بود، اتفاقا عالی بود. ولی کارگردانی روان جلیلوند را ملموس تر از خود بدون تاریح، بدون امضا یافتم. البته دلیلش را خودم خوب می دانم و در ادامه حتما توضیح خواهم داد. خیلی چیزها در مورد فیلم قبل از تماشایش می دانستم ولی چون مطمئن بودم این فیلم را خواهم دید، هیچ نقدی در موردش نخواندم تا هنگام تماشای فیلم کاملا ذهنی پاک و بدون قضاوتی داشته باشم. راستش را بگویم انتظار انقدر فشار نداشتم. بله واقعا این فیلم مخاطب را فشار می دهد.
بدون اغراق می توانم بگویم که فیلم غمگین است. کلی سعی کردم نگویم سیاه است… ولی تحمل چیزی که می بینی سخت است. سخت بودنش بخاطر خوش ساختی، فیلمنامه روان، بازیگری درجه یک و فضاسازی خیره کننده کارگردان است. فیلم سختی است چون مخاطب را ول نمی کند. راحت نمی توان از کنار جلیلوند و فیلمش گذشت. بازی امیر آقایی را همیشه دوست دارم. خیلی وقت است می شناسمش. دوست داشتنی است و شخصیت دکتر کاوه نریمان را عالی از آب در آورده. بدون شک این فیلم یکی از بهترین کارهای امیر آقایی با استعداد است. برای نوید محمدزاده خوشحالم به خاطر اینکه موسی را طوری بازی کرده که خیلی ها را مجاب میکند به اینکه برایش ایستاده دست بزنند. نوید محمد زاده مانند بازیگر تشنه ای است که آماده بلعیدن نقشهای خوب است. همیشه امیدوارم او را در یک نقش کاملا متفاوت ببینم. حتی متفاوت تر از موسی. فیلمبرداری پیمان شادیان فر عالی است. همان است که این داستان احتیاج داشته. خیلی خوب فضاهای سرد و پرکنتراست را خلق کرده.
درگیری با وجدان تمی قدیمی در هنرهای نمایشی است. عذاب وجدان کاوه کاملا باورپذیر و منطقی در آمده است. تقابل نماهای بسته کاوه و نماهای باز موسی، هوشمندی کارگردان را بیشتر ثابت می کند. همیشه اعتقاد دارم یک فیلمنامه خوب به علاوه انتخاب بازیگر درست تضمینی است برای نیمی از راه یک فیلم موفق. اینکه گفتم کارگردانی بدون تاریخ، بدون امضا را بیشتر از خود فیلم دوست داشتم در واقع یک جور حس شخصی است. دلیلش شاید این باشد که برای من اصولا سینما فقط جای درگیر شدن با مشکلاتی که در جامعه وجود دارد نیست. برای من سینما نمایش زندگیست. اتفاقاتی که برای شخصیتهای این فیلم می افتد دقیقا به بیننده این حس را القا می کند که اصلا نگران مشکلات خودت نباش، در جامعه امروز مشکلاتی وجود دارد که حتی دیدن آنها در قاب سینما واقعا سخت است. این یک سلیقه شخصی بود و من واقعا بندرت با این نوع فیلمها ارتباط برقرار می کنم ولی الان خوشحالم که این فیلم را دیدم و خیلی مشتاقم که فیلمهای آینده جلیلوند را هم ببینم.
تهیه و تنظیم: امیر کریم پور
گفتنی است که جلسه گفتگویی درباره فیلم بدون تاریخ، بدون امضاء در دفتر رسانه هدهد کانادا با حضور نظام الدین کیایی و شهرام یزدان پناه و نوید پیروز نیا در تاریخ 12 مارس در دفتر رسانه هدهد کانادا برگزار شد که این جلسه گفتگو را در زیر می توانید مشاهده کنید و یا روی اینجا کلیک کنید:
رسانه هدهد کانادا
عضو کانال تلگرامی رسانه هدهد کانادا در پیام رسان تلگرام شوید
بدون تاریخ، بدون امضاء – بدون تاریخ، بدون امضاء بدون تاریخ، بدون امضاء
