اظهارات «دونالد ترامپ» درباره‌ی امکان نابودی شهرهای آمریکا در حمله‌ی هسته‌ای، توجه‌ها را به برنامه‌ای فدرال جلب کرده که با اختصاص حدود ۳۰۰ میلیون دلار، شناسایی مواد پرتوزا و هسته‌ای را در ۱۴ منطقه‌ی شهری پرخطر تقویت کرده است؛ برنامه‌ای که لس‌آنجلس و «لانگ‌بیچ» نیز در میان مناطق تحت پوشش آن قرار دارند.
۱۴ منطقه‌ی شهری در برنامه‌ی مقابله با مواد هسته‌ای
وزارت امنیت داخلی آمریکا از سال ۲۰۰۷ برنامه‌ای با عنوان «تامین امنیت شهرها» (Securing the Cities) یا STC را برای افزایش توانایی مناطق شهری در شناسایی مواد پرتوزا و هسته‌ای قابل استفاده در حملات تروریستی اجرا می‌کند. این طرح ابتدا به صورت آزمایشی در منطقه‌ی نیویورک، جرزی‌سیتی و نیوآرک آغاز شد. سپس به دیگر مناطق گسترش یافت.
برنامه امنیت شهرهای آمریکا اکنون ۱۳ منطقه را در بر می‌گیرد که مجموعا شامل ۱۴ محدوده‌ی شهری پرخطر است. علاوه بر لس‌آنجلس و لانگ‌بیچ، واشنگتن دی‌سی و منطقه‌ی پایتخت، هیوستون، شیکاگو، آتلانتا، بوستون، دنور، میامی و نیواورلئان نیز در این فهرست قرار دارند.
در غرب آمریکا، فینیکس و شهرستان ماریکوپا، منطقه خلیج سان‌فرانسیسکو و سیاتل نیز از مناطق برخوردار از این حمایت فدرال هستند.
۳۰۰ میلیون دلار برای تجهیزات و آموزش نیروها
تا پایان سال ۲۰۲۳، وزارت امنیت داخلی آمریکا حدود ۳۰۰ میلیون دلار به مناطق مشمول برنامه‌ی STC اختصاص داده بود. این منابع برای خرید آشکارسازهای تشعشع، آموزش نیروها و ایجاد شبکه‌های شناسایی مواد پرتوزا و هسته‌ای مشکوک هزینه شده است.
هدف اصلی برنامه امنیت شهرهای آمریکا، شناسایی این مواد پیش از آن است که در یک حمله‌ی تروریستی به کار گرفته شوند. دیوان محاسبات دولت آمریکا نیز در توضیح این طرح تاکید کرده است که STC به نهادهای محلی و ایالتی کمک می‌کند توانایی خود را برای کشف مواد خطرناک قابل استفاده در عملیات تروریستی افزایش دهند.
اجرای این برنامه بر عهده‌ی دفتر مقابله با سلاح‌های کشتار جمعی وزارت امنیت داخلی است. دفتری که فعالیت‌های مرتبط با شناسایی تهدیدهای شیمیایی، زیستی، پرتوزا و هسته‌ای و همچنین امنیت سلامت را در مناطق تعیین‌شده هماهنگ می‌کند.
چرا این مناطق انتخاب شده‌اند؟
شامل بودن یک شهر در برنامه‌ی STC لزوما به معنای وجود اطلاعاتی درباره‌ی احتمال قریب‌الوقوع حمله به آن نیست. انتخاب مناطق بر اساس ارزیابی مجموعه‌ای از عوامل، از جمله جمعیت، سطح تهدید، میزان آسیب‌پذیری و شدت پیامدهای احتمالی حمله صورت می‌گیرد. طبق قوانین فدرال، مناطق واجد شرایط باید در چارچوب ابتکار امنیت مناطق شهری آمریکا (UASI) به‌عنوان نواحی پرخطر شناسایی شده باشند.
در این ارزیابی، علاوه بر احتمال وقوع حمله، پیامدهای احتمالی آن نیز اهمیت دارد. به همین دلیل، جمعیت زیاد، تمرکز زیرساخت‌های حساس و اهمیت اقتصادی یا سیاسی یک منطقه می‌تواند در قرار گرفتن آن در فهرست مناطق پرخطر موثر باشد.
اظهارات ترامپ و بازگشت توجه‌ها به تهدید هسته‌ای
دونالد ترامپ سه‌شنبه‌شب در گردهمایی خود در نبراسکا، افزایش هزینه‌های ناشی از جنگ ایران را «بهایی کوچک برای حفظ امنیت جهان و کشور آمریکا» توصیف کرد. او همچنین گفت کشوری با توان هسته‌ای می‌تواند یک شهر را نابود کند و مشخصا از لس‌آنجلس و سن‌دیگو نام برد.
این اظهارات بار دیگر توجه‌ها را به آمادگی آمریکا در برابر حملات هسته‌ای و پرتوزا معطوف کرد؛ آمادگی‌ای که به گفته‌ی گزارش آکسیوس، سال‌ها پیش از سخنان اخیر ترامپ و از طریق برنامه‌های فدرال در مناطق شهری مختلف دنبال شده است.
لس‌آنجلس و لانگ‌بیچ در فهرست مناطق تحت پوشش STC قرار دارند، اما سن‌دیگو در فهرست مناطق ذکرشده در این برنامه دیده نمی‌شود. قرار گرفتن یک منطقه در این فهرست نیز به‌خودی‌خود نشان‌دهنده‌ی شناسایی آن به عنوان هدف حمله نیست.
آمادگی آمریکا در برابر حملات هسته‌ای
برنامه‌ی STC بخشی از تلاش گسترده‌تر دولت آمریکا برای مقابله با تهدیدهای غیرمتعارف است. وزارت امنیت داخلی از طریق برنامه‌ی دیگری با نام «بیوواچ» (BioWatch)، دست‌کم ۳۰ منطقه‌ی کلان‌شهری را برای شناسایی و مقابله با تهدیدهای زیستی آماده می‌کند. این برنامه بر شناسایی زودهنگام، اطلاع‌رسانی و هماهنگی میان مقام‌های محلی، ایالتی و فدرال متمرکز است.
آژانس مدیریت بحران فدرال آمریکا نیز راهنمای مستقلی برای واکنش به انفجار هسته‌ای تدوین کرده که چارچوب برنامه‌ریزی و مدیریت پیامدهای احتمالی چنین رویدادی را تشریح می‌کند.
در مجموع، برنامه‌های دولت آمریکا تنها بر پیش‌بینی شهرهایی که ممکن است هدف حمله قرار گیرند متمرکز نیستند؛ افزایش توان شناسایی مواد خطرناک و آمادگی برای مدیریت پیامدهای احتمالی حملات نیز بخش مهمی از این اقدامات را تشکیل می‌دهد.
منبع: زومون
