حوادث یا انفجارهای هسته‌ای در صدر خطرناک‌ترین حوادث در دنیای امروز هستند. انفجار هسته‌ای ممکن است بدون هشدار رخ دهد.
این امر می‌تواند منجر به تلفات گسترده شود. اقداماتی وجود دارد که می‌توانید در صورت حضور در محدوده خطر، برای محافظت از خود و خانواده‌تان در برابر تشعشعات پس از انفجار هسته‌ای انجام دهید. اگرچه امیدواریم این اطلاعات هرگز نیازی به اجرا نداشته باشد، اما بهتر است بدانید چه اقداماتی را باید برای نجات از حمله هسته‌ای انجام دهید.
نجات از حمله هسته‌ای چگونه است؟
انفجار هسته‌ای، انفجاری با نور و گرمای شدید، موج فشار مخرب و پراکندگی گسترده مواد رادیواکتیو است که می‌تواند هوا، آب و سطوح زمین را تا کیلومترها آلوده کند. این انفجار معمولاً قارچی‌شکل است. ۳ عامل زیر برای محافظت در برابر تابش و بارش ذرات رادیواکتیو اهمیت دارد:
فاصله: هرچه فاصله بین شما و محل انفجار بیشتر باشد، بهتر است. یک منطقه زیرزمینی مانند زیرزمین یک خانه یا ساختمان اداری، نسبت به طبقه اول یک ساختمان امن‌تر است.
دیوارهای محافظ: اگر بعد از حمله هسته‌ای در مکانی باشید که با دیوارهای ضخیم، دیوارهای بتنی و حتی آجری احاطه شده باشد، امنیت بیشتری نسبت به فضای باز خواهید داشت.
زمان: با گذشت زمان، شدت و تأثیر تشعشعات رادیواکتیو به‌سرعت کاهش می‌یابند. بنابراین، بعد از حمله هسته‌ای، در صورتی که در پناهگاهی امن هستید، حدوداً بعد از ۲ هفته می‌توانید آن را ترک کنید.
در لحظه حمله هسته‌ای چه کنیم؟
حضور در لحظه انفجار هسته‌ای، بسیار خطرناک است. اگر به هر دلیلی در هنگام انفجار اتمی در محل حادثه حضور داشتید، باید سرعت عمل داشته باشید تا شانس زنده ماندن در چنین شرایطی را برای خود و اطرافیان‌تان بالاتر ببرید. دقت کنید در هیچ شرایطی به انفجار نگاه نکنید. روی زمین دراز بکشید و سر خود را بپوشانید. اگر انفجار در فاصله کمی باشد، ممکن است ۳۰ ثانیه یا بیشتر طول بکشد تا موج انفجار به شما برخورد کند.
۱۰ دقیقه اول بعد از انفجار هسته‌ای
انفجار هسته‌ای، چه از طریق موشک و چه از طریق یک دستگاه قابل‌حمل کوچک، ممکن است منجر به تلفات جمعی شود. آمادگی کافی و واکنش مناسب به هشدارها در مورد انفجار هسته‌ای می‌تواند از سلامت و جان شما و خانواده‌تان در برابر این تهدید محافظت کند.
بهترین راه برای محافظت از شما و خانواده‌تان قبل، حین و بعد از انفجار هسته‌ای، رفتن به داخل مرکز یک ساختمان یا زیرزمین است. قبل از رسیدن ریزش مواد رادیواکتیو، داخل ساختمان باشید. پس از انفجار، ۱۰ دقیقه یا کمی بیشتر فرصت خواهید داشت تا یک پناهگاه مناسب پیدا کنید. اگر می‌توانید در عرض چند دقیقه پس از انفجار به یک زیرزمین یا پناهگاهی زیرزمین (مانند ایستگاه‌های عمیق مترو یا پارکینگ‌های چندطبقه زیرزمین) برسید، فوراً به آنجا بروید. امن‌ترین ساختمان‌ها دارای دیوارهای آجری یا بتنی هستند.
۲۴ ساعت اول بعد از انفجار هسته‌ای
در صورتی که در منطقه‌ای که تحت حمله اتمی قرار گرفته، حضور داشتید و ۱۰ دقیقه حیاتی اولیه را پشت سر گذاشتید، قطعاً به پناهگاهی رسیدید. در این صورت، باید اقدامات زیر را حتماً در ۲۴ ساعت اول انجام دهید تا آسیب‌های احتمالی را کاهش دهید:
اگر فکر می‌کنید که ممکن است در معرض ریزش رادیواکتیو قرار گرفته باشید، حتماً تمامی لباس‌ها و حتی کفش خود را عوض کنید.
اگر مو یا پوست‌تان در معرض تابش‌های رادیواکتیو بوده است، حتماً آن بخش بدن و موی خود را با آب و صابون فراوان بشویید. پوست‌تان را نمالید و از خاراندن آن پرهیز کنید. از نرم‌کننده‌های مو استفاده نکنید، چون ممکن است مواد رادیواکتیو به موهایتان بچسبد و به‌راحتی آبکشی نشود.
حیوانات خانگی خود را برس بکشید و در صورت امکان بشویید. آن‌ها را در اتاقی دور از محل حضور افراد نگه دارید.
تنها از غذاهای بسته‌بندی استفاده کنید و از مصرف غذاهای باز پرهیز کنید. آب، نوشیدنی و داروهایی که از قبل در پناهگاه‌ها بوده‌اند، بی‌خطر هستند و می‌توانید آن‌ها را مصرف کنید.
برای دریافت دستورالعمل‌های به‌روز، بهتر است از رادیوی باتری‌دار استفاده کنید.
در ۱۲ تا ۲۴ ساعت اول در محافظت‌شده‌ترین مکان موجود (زیرزمین یا مرکز یک ساختمان بزرگ) بمانید، مگر اینکه در معرض خطر فوری (مانند آتش‌سوزی، نشت گاز، ریزش ساختمان یا آسیب جدی) قرار بگیرید یا توسط مقامات مطلع شوید که ترک محل بی‌خطر خواهد بود. خروج از مناطق امن تا زمانی که مناطق خطرناک ریزش رادیواکتیو شناسایی نشده و مسیرهای خروج ایمن ایجاد نشده باشد، اکیداً توصیه نمی‌شود.
در بسیاری از مناطق، می‌توان برای مدت کوتاهی از پناهگاه خارج شد تا به انجام فعالیت‌های پشتیبانی حیاتی و نجات جان افراد پرداخت.
منبع: Doctoreto
