سه قایقران ۲۴ ساله روز یکشنبه ۱۵ نوامبر ۲۰۲۶ پس از طی مسافتی بیش از ۸ هزار کیلومتر از شرق به غرب کانادا، در ساحل ونکوور به خشکی رسیدند و یکی از طولانیترین سفرهای قایقرانی تکفصلی ثبتشده را به پایان رساندند.
به گزارش رسانه کانادا، «نولان عزیز»، «ویل وایس» و «ژرژ کیریجیان» که سفر خود را از تادوسک در استان کبک آغاز کرده بودند، پس از بیش از ۲۰۰ روز پاروزنی، در نزدیکی مرکز قایقرانی جریکو فرود آمدند. با وجود هوای طوفانی روزهای اخیر، آنها زیر آسمان آفتابی به ساحل رسیدند و با استقبال گرم خانواده و هواداران روبهرو شدند.
هدف سه قایقران کانادایی از این سفر چه بود؟
این سه دوست جوان پیش از این در سال ۲۰۲۱ نیز یک سفر ۶۰ روزه انجام داده بودند. این بار تصمیم گرفتند مسافتی بسیار طولانیتر را پارو بزنند تا از سازمان خیریه True North Aid حمایت کنند؛ سازمانی که به جوامع بومی شمال و دورافتاده کانادا کمک میرساند.
اقامتشان در طول سفر کجا بود؟
آنها تقریباً هر شب در زمینهای دولتی، پارکهای استانی یا گاه با اجازه صاحب مزرعه، چادر میزدند. هر جا امکان حرکت روی آب وجود نداشت، قایق را روی زمین حمل میکردند (پرتیج) و گاهی مسافتهای ۵۰ تا ۸۰ کیلومتری را با کشیدن یا حمل قایق پشت سر میگذاشتند.
مهمترین دستاورد سفر سه قایقران کانادایی چه بود؟
ویل وایس گفت: «بزرگترین دستاورد این سفر برای ما این بود که متوجه شدیم مردم بسیار مهربان و زیبایی در این کشور زندگی میکنند.»
از جمله نقاط برجسته سفر میتوان به آبهای یخزده فیورد ساگوئنه در کبک، صخرهها و آبهای زلال دریاچه سوپریور و رودخانه فوند دو لک در ساسکاچوان اشاره کرد. نولان عزیز نیز از تپههای شنی آتاباسکا بهعنوان یکی از شگفتانگیزترین مناظری که تا به حال دیده است، یاد کرد.
چالشهای جدی سفرشان چه بود؟
این سفر چالشهای جدی هم داشت. هوای سرد و ذوب دیرهنگام یخها در کبک باعث شد گروه سه هفته متوالی مجبور به پرتیج شود. در بریتیش کلمبیا نیز برای اجتناب از جریانهای خطرناک هلس گیت و رودخانه فریزر، مجبور به پرتیج طولانی شدند و حتی از روی یک سد برقآبی عبور کردند تا به رودخانه پیس برسند.
ژرژ کیریجیان تأکید کرد: «چون فقط یک قایق داشتیم و در صورت بروز مشکل کمکی در دسترس نبود، در بسیاری از نقاط خطرناک ترجیحاً قایق را حمل میکردیم.»
دوش گرم و خواب، مهمترین کار بعد از رسیدن به خشکی
این سه جوان خسته گفتند اولین اولویتشان پس از رسیدن به خشکی، دوش گرفتن و کمی خوابیدن است. آنها از حمایتکنندگان خود تشکر کردند و حمایت از True North Aid را راهی برای جبران مهربانی جوامع شمالی دانستند که فارغ از تفاوتهای زبانی و فرهنگی، از آنها استقبال کرده بودند.
منبع: ونکوور

