دبیرکل سازمان ملل متحد آنتونیو گوترش در سی امین سالگرد پروتکل مونترال گفت: زمانی که دانشمندان متوجه شدند استفاده از برخی محصولات روزمره موجب تخریب لایه شکننده ازن می‌شود، جهان به این مشکل با تصویب پروتکل مونترال برای حفاظت از لایه ازن پاسخ داد. گوترش تاکید کرد: این پروتکل طیفی گسترده از جمله دولت‌ها، شرکت‌ها، پزشکان، دانشمندان و شهروندان را گرد هم آورده و پشتیبانی کرده تا با همکاری آن‌ها خسارت وارده به لایه ازن جبران شود که سالانه باعث نجات میلیون‌ها نفر از بیماری‌های همچون سرطان پوست و آب مروارید می‌شود.
وی ادامه داد: پروتکل مونترال همچنین باعث کاهش فقر، کاهش اثرات منفی تغییر اقلیم و حفظ زنجیره غذایی است. این معاهده همچنین فرصت‌های جدید کسب و کار را فراهم آورده و باعث صرفه‌جویی بیش از ۲ هزار میلیارد دلاری در اقتصاد جهانی تا سال ۲۰۵۰ خواهد شد. دبیرکل سازمان ملل در پایان پیام خود گفت در سی امین سالگرد پروتکل مونترال تاکید کرد، سالگرد پروتکل مونترال را گرامی می‌داریم و به تمام قهرمانان ازن در سراسر جهان تبریک می‌گوییم.
بانک جهانی و پروتکل مونترال:
بانک جهانی بودجه ی سالانه ای برای حمایت از پروتکل مونترال اختصاص داده است که به طرح های مختلف در جهت کاهش گازهای گلخانه ای در حمایت از پروتکل مونترال پرداخت می شود. بودجه امسال بانک جهانی بیش از پانصد میلیارد دلار است.
پروتکل مونترال چیست؟
پروتکل “حفظ لایه اوزون” که سی سال پیش در شهر مونترال به تصویب رسید، به عنوان یکی از مهم‌ترین قرارداد‌های حقوق بین‌الملل مورد تجلیل قرار می‌گیرد.
در دهه‌ی ۱۹۸۰ دانشمندان، با ادراک این واقعیت که زمین در حال از دست دادن لایه حفاظتی خود است، به وحشت افتادند. موضوع به مردم منتقل شد. توده‌‌ی مردم، وقتی پی بردند که خطر ابتلا به سرطان ناشی از اشعه‌ی ماورای بنفش افزایش می‌یابد، نسبتاً سریع به خود آمدند.
میشائیل بوخویتتس که در “انستیتو‌ی فیزیک و محیط زیست” دانشگاه برمن کار میکند، می‌گوید: “آگاهی ما در آن زمان خیلی کم بود.” او اشاره میکند، دانشمندان می‌دانستند که گازهای آلاینده‌ی جو، لایه‌ی اوزون را از بین می‌برند، “ولی ما فکر می‌کردیم که این روند خیلی آرام و نه این چنین سریع رخ می‌دهد.”
با این‌حال، آن وحشت به واکنش سریع بی‌نظیری انجامید: دو سال پس از اولین اندازه‌گیری فشردگی لایه‌ی اوزون،”پروتکل مونترال درباره‌ی موادی که باعث از بین رفتن لایه‌ی اوزون می‌شوند” در سال ۱۹۸۷به تصویب رسید.
این سند را تا به حال بیش از ۱۹۰ کشور امضاء کرده‌اند. مفاد این پروتکل، اقدامات جهانی را برای منع استفاده از موادی که منجر به تولید گازهای آلاینده‌ی جو می‌شوند، تنظیم میکند، ضوابط تولید حداکثر این گازها را مشخص می‌سازد و نیز به کشورهای در حال رشد کمک میکند که به این اهداف، دست یابند.
زمان طولانی ترمیم
همه با این نظر موافقند که پروتکل مونترال یک موفقیت بزرگ در راه مبارزه با از بین‌رفتن محیط زیست و توفیقی عظیم در عرصه‌ی سیاست محیط زیستی جهانی است.
ولی این سند چه تاثیر مشخصی داشته است؟ میشائیل بوخویتتس می‌گوید: “بیش از هرچیز این که ممنوعیت‌ها رعایت می‌شوند.” اندازه‌گیری‌ها نشان می‌دهند که از شمار مولکول‌های گازهای آلاینده در جو به تدریج کاسته شده است.
با این حال حفره‌ی اوزون ناپدید نشده‌است. میشائیل بوخویتتس توضیح می‌دهد: “بیش از ۱۰ سال است که حد اکثر ابعاد حفره‌های اوزون که به‌طور منظم بر فراز قطب جنوب پدید می‌آیند، اندازه‌گیری می‌شوند.”
بر فراز قطب شمال هم پدیده‌ی مشابهی، هر سال دیده‌می‌شود. هر‌چند که این امر در شکل ضعیف‌تری صورت می‌گیرد.
با وجود موفقیت سند پروتکل، نمی‌توان روی ترمیم سریع لایه‌ی اوزون حساب کرد. میشائیل بوخویتتس می‌گوید: “مولکول‌های گازهای آلاینده عمری طولانی دارند. ده‌ها سال وضعیت‌شان ثابت می‌ماند.”
انتظار می‌رود که تازه در پنجاه سال آینده، وضعیت لایه اوزون به موقعیت سال‌های دهه 1970 برسد.
مطالب مرتبط توصیه شده:
ابراز تاسف جاستین ترودو از عملکرد ترامپ مبنی بر خروج از پیمان پاریس
