فیلم سرخپوست به کارگردانی و نویسندگی نیما جاویدی و تهیه‌کنندگی مجید مطلبی محصول سال ۱۳۹۷ می‌باشد. این فیلم برای نخستین بار در سی و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد و با نامزدی در ۵ رشته این جشنواره، توانست سیمرغ بلورین جایزه ویژه هیئت داوران را به خود اختصاص دهد.
بازیگران: نوید محمدزاده، مانی حقیقی، پریناز ایزدیار، آتیلا پسیانی، ستاره پسیانی حبیب رضایی
فیلم سرخپوست قرار است در تاریخ یکشنبه هفدهم نوامبر در سینمای موزه مونترال به روی پرده برود. جهت تهیه بلیت روی این عبارت کلیک کنید.
خلاصه داستان فیلم سرخپوست
سال ۱۳۴۶، یک زندان قدیمی در تهران به دلیل مجاورت با فرودگاهِ در حال توسعهٔ شهر در حال تخلیه است. سرگرد نعمت جاهد، رئیس زندان، به همراه مأمورانش در حال انتقال زندانیان به زندان جدید هستند و قرار است خود سرگرد به همراه افرادش تا عصر از زندان بروند.
سرهنگ مدبر که مافوق جاهد است به نزد او در زندان می‌رود و می‌گوید که جاهد ترفیع گرفته و قرار است جانشین خود او شود. جاهد که از شنیدن این خبر خوشحال است در طی یک تماس تلفنی متوجه می‌شود که یکی از زندانیان به نام احمد سرخپوست همراه با دیگر زندانیان نبوده‌است.
تحقیقات بعدی، جاهد را مطمئن می‌سازد که سرخپوست در زندان است و در جایی پنهان شده‌است.
هم‌زمان، یک مددکار زندان به نام سوسن کریمی به دیدن جاهد آمده و به وی می‌گوید که حکم سرخپوست از حبس به اعدام تغییر کرده‌است. جاهد که حکم ترفیع خود را در خطر می‌بیند به همراه نیروهای خود، تمام زندان را برای پیدا کردن سرخپوست جست‌وجو می‌کند.
فرزانه متین در سینما سینما نوشت: اگر در این سال ها بخواهیم ازیک اثر سینمایی ایرانی که به قواعد بین الملل، استاندارد و المان های سینمای جهان متعهد بوده، نام ببریم بی شک، فیلم فیلم سرخپوست نیما جاویدی است.
فیلمی قصه گو و سرشار از نماد بدون این که درصدد آن باشد که مخاطبش را گیج کند.جاویدی داستانی را برای ما روایت می کند که جایش به شدت در کنار ملودرام های تکراروارگونه اجتماعی در میان سینمای ایران خالی بود.
او با ساخت آخرین اثرش نه تنها به یک کارگردان پخته بلکه تاثیرگذار در روند سینمای ایران تبدیل شده است.
فیلم سرخپوست، قصه‌ای اخلاق مدار است که کارگردان از همان ابتدای شروع فیلم، نبض مخاطب را در دست می گیرد و تا آخر او را کنجکاو نگه می دارد و پایانی بی نظیر برایش رقم می زند.
فیلم سرخپوست روایت ماجرای یک روز در یکی از زندان های جنوب کشور در سال ۱۳۴۷ است.این زندان قدیمی به دلیل مجاورت با فرودگاه تازه تاسیس شهر در حال تخلیه است.رییس زندان، نعمت جاهد با بازی متفاوت نوید محمدزاده، مشغول انتقال زندانیان به زندان جدید در کمال آرامش و نظم است که ناگهان متوجه گم شدن یک زندانی به نام احمد سرخپوست می شوند.
جاهد برای پیشینه وی از مددکار زندان با بازی پریناز ایزدیار می خواهد که به وی کمک کند.
فیلم سرخپوست نماد مردمی است که ارباب ها زمین هایشان را غصب کرده‌اند و با قدرت هایی که دارند درصدد حذف رعیت ها هستند از این رو احمد بی گناه قرار است بالای چوبه ی دار برود و مددکار می خواهد همه ی تلاشش را کند که او را از زندان فراری دهد.در میان هم علاقه‌ای بین جاهد و مددکار است هرچند که عمق آن را نمی دانیم.حالا تعقیب و گریز جاهد و سرخپوست آغاز می شوند و هر دو دارای هوش بالایی هستند از این رو مخاطب را تا انتها کنجکاو نگه می دارد.
از نقاط قوت فیلم باید به فیلمبرداری بهمنش و سکانس های خفقان آور سلول و راهروهای زندان اشاره کرد و از همه مهمتر موسیقی بی نظیر فیلم. نوید محمد زاده در فیلم سرخپوست در مانند اکثر فیلم هایش در یک تیپ فرو نرفته، آه و زاری و مرثیه گویی ندارد او بازی هوشمندانه ای از خود ارائه می دهد .فردی نظامی، عبوس، منظم که در این میان عاطفه اش را از دست نداده است.
او مانند سایر انسان ها به غایت معمولی است، بازی اغراق گونه ندارد و فاقد از هرگونه رییس زندان عقده ای و کینه ورزی است که درسینما دیده ایم.
او نه سفید است نه سیاه بلکه مانند سایرین خاکستری است و بین خودآگاه و ناخودآگاهش به قهرمان سرخپوست تبدیل شده است.
او سرانجام فیلم سرخپوست را در محفظه ی تاریک چوبه دار که در حال انتقال در میان جاده است، پیدا می کند و مخاطب تنها صدای نفس های زندانی بی گناه را بدون دیدن چهره اش می شنود و منتظر است جاهد دست به انتخاب بین عشق به مددکار که کمک یار فیلم سرخپوست بوده و وظیفه اش بزند اما او در واقع اخلاقیت را بر می گزیند از این رو از سرخپوست به عنوان فیلمی انسانیت محور یاد می کنند.
غیر از نقاط قوت سرخپوست نباید از نقاط ضعف آن فارغ شد.بازی گنگ و مجهول پریناز ایزدیار و علاقه بین او و رییس زندان که آیا یک طرفه است یا دو طرفه که در طول فیلم مشخص نمی شود و البته بازی تکراری ایزدیار که همیشه در نقش انسانی مهربان که حاضر به کمک است وی را به مرور تبدیل به یک تیپ کرده است.
چرا جاویدی نام فیلم سرخپوست برای فیلمش برگزیده است؟ آیا سرخپوست تداعی کننده کشمکش های جهانی تصاحب زمین توسط از ما بهتران و بی گناه به کام مرگ کشاندنشان نیست؟
