در حالی که ساعت به لحظههای پایانی اولتیماتوم تازه دونالد ترامپ نزدیک میشود، جهان با یکی از سنگینترین و تکاندهندهترین جملات این جنگ روبهرو شده است. رئیسجمهور آمریکا گفته است اگر توافقی حاصل نشود، «امشب یک تمدن کامل خواهد مرد».
همزمان، گزارشهای معتبر بینالمللی میگویند که با نزدیکشدن به ضربالاجل ساعت ۸ شب به وقت شرق آمریکا، حملات به ایران تشدید شده است، از جمله حمله به پلها، ایستگاه قطار و اهدافی در خارگ، و در همان حال پیامهای غیرمستقیم برای دیپلماسی هنوز کاملاً قطع نشده است.
تمدن چند هزار ساله ایران را نمیشود ترساند
اما مشکل اینجاست که تمدن چند هزار ساله ایران را نمیشود با یک جمله تهدید کرد.
ایران را نمیشود با یک پست در شبکههای اجتماعی ترساند.
ایران را نمیشود با دود و آتش و فشار و تحریم از حافظه جهان پاک کرد.
ایران فقط یک کشور روی نقشه نیست.
فقط مرز نیست.
فقط مجموعهای از شهرها و خیابانها و کوهها و دشتها نیست.
ایران یک حافظه زنده است؛ حافظهای که از دل حمله و آتش و سوگ گذشته، اما هر بار دوباره برخاسته است.
ایران یک ریشه عمیق است، یک حافظه زنده است،
یک تمدن چند هزار ساله است که بارها زخمی شده، بارها سوخته، بارها داغ دیده، اما هر بار دوباره از دل خاکستر برخاسته و ایستاده است.
ایران؛ بیش از یک حکومت
آقای ترامپ، اگر گمان کردهاید میتوان ملتی را که هزاران سال از میان توفانها عبور کرده، با تهدید از هم پاشید، تاریخ را کم خواندهاید.
این سرزمین، سرزمین مردمی است که بارها ویرانی دیدهاند، اما ویران نشدهاند.
بارها دربارهشان گفته شده «تمام شد»، اما تمام نشدهاند.
بارها دربارهشان نوشتهاند «دیگر برنمیخیزند»، اما برخاستهاند.
وقتی تختجمشید سوخت، ایران تمام نشد.
وقتی مهاجمان آمدند، ایران تمام نشد.
وقتی مغول آمد، ایران تمام نشد.
وقتی جنگ و تحریم و فشار و تهدید بر این ملت فرود آمد، باز هم ایران تمام نشد.
چرا؟
چون ایران فقط حکومت نیست.
فقط ساختار سیاسی نیست.
فقط قدرت رسمی نیست.
ایران، مردم است.
ایران، زبان است.
ایران، حافظ و فردوسی و سعدی است.
ایران، مادری است که برای آینده فرزندش میترسد، اما خم نمیشود.
ایران، پدری است که هنوز عزت این خاک را میخواهد.
ایران، جوانی است که ممکن است از خیلی چیزها ناراضی باشد، اما وقتی نام میهنش زیر ضرب میرود، قلبش میلرزد.
و دقیقاً به همین دلیل است که امروز، فراتر از همه اختلافها، یک حس مشترک دوباره از دل مردم بیرون زده است.
وضعیت ایران برای شما حتی سوررئال هم نیست؛چیزی فراتر از فهم محاسباتی شماست.
ایران را از روی نقشه نمیتوان شناخت! ایران را باید فهمید.
ایران؛ نامی که دلها را یکی میکند
تمدن چند هزار ساله ایران از همه خطکشیهای سیاسی بزرگتر است.
ایران از خشمها، دلخوریها و اختلافها بزرگتر است.
شاید امروز خیلیها با هم همنظر نباشند.
شاید یکی منتقد باشد، یکی خسته از سیاست، یکی دلزده از همه چیز.
اما در لحظهای که یک قدرت خارجی از نابودی «تمدن چند هزار ساله ایران» حرف میزند، چیزی در درون ایرانیها بیدار میشود که از سیاست فراتر است:
حس خانه.
حس ریشه.
حس شرافت ملی.
حس اینکه هیچکس از بیرون حق ندارد درباره نابودی ایران تصمیم بگیرد.
و این همان جایی است که جملهای مثل
«خون میدهیم، اما خاک نمیدهیم»
به دل مینشیند.
نه بهخاطر اینکه شعار یک جناح است،
بلکه چون خلاصه یک حافظه تاریخی است.
خلاصه یک درد مشترک است.
خلاصه یک عشق قدیمی است.
واکنشهای جهانی به اولتیماتوم ترامپ
از آن طرف، واکنش جهانی هم به اولتیماتوم ترامپ معنادار بوده است. رویترز گزارش داده که دبیرکل سازمان ملل از سخنان ترامپ «عمیقاً نگران» شده است. همچنین پاپ لئو هم تهدید علیه مردم ایران را «کاملاً غیرقابلقبول» خوانده و گفته حمله به زیرساختهای غیرنظامی خلاف حقوق بینالملل است. این یعنی حتی در سطح جهانی هم آنچه گفته شده، فقط یک جمله تند سیاسی تلقی نشده؛ بهعنوان تهدیدی تکاندهنده علیه یک ملت دیده شده است.
تمدن چند هزار ساله ایران ادامه خواهد یافت
اما پاسخ ایران، فقط یک پاسخ سیاسی نیست.
پاسخ ایران، یک پاسخ تاریخی است.
پاسخ ایران این است که:
ما شاید زخمی شویم،
شاید اشک بریزیم،
شاید خسته شویم،
اما حذف نمیشویم.
ما ملتی هستیم که هزاران سال پیش از ترامپ بودهایم
و هزاران سال پس از این تهدیدها هم خواهیم بود.
ما با شعر ماندهایم.
با زبان ماندهایم.
با نوروز ماندهایم.
با خاطره مشترک ماندهایم.
با عشق به این خاک ماندهایم.
امشب، اگر قرار باشد چیزی دوباره فهمیده شود، آن چیز «قدرت سلاح» نیست؛ آن چیز «معنای ایران» است.
معنای ایران این است که حتی وقتی درون خودمان اختلاف داریم، در لحظه تحقیر ملی، دوباره همدیگر را پیدا میکنیم.
معنای ایران این است که این سرزمین فقط با دولتها تعریف نمیشود؛ با مردمش تعریف میشود.
معنای ایران این است که این نام، فقط یک اسم جغرافیایی نیست؛ نام یک تاریخ زنده است.
پاسخ یک ملت به اولتیماتوم ترامپ
آقای ترامپ، امشب تمدن چند هزار ساله ایران نمیمیرد.
امشب اگر چیزی رخ بدهد، این است که دوباره میلیونها ایرانی، از هر فکر و عقیده و سلیقهای، به یاد میآورند که ایران از همه ما بزرگتر است.
ایران خواهد ماند.
نه چون هرگز زخم نمیخورد،
بلکه چون با همه زخمهایش زنده میماند.
ایران خواهد ماند.
نه چون دشمن ندارد،
بلکه چون ریشه دارد.
ایران خواهد ماند.
نه چون بحران نمیبیند،
بلکه چون از دل بحران، دوباره خودش را پیدا میکند.
و امشب، در برابر هر تهدیدی، پاسخ یک ملت میتواند همین باشد:
ایران فقط یک کشور نیست.
ایران، خانه یک تاریخ زنده است.
و خانه را نمیشود از دلِ اهلش گرفت.
سخن پایانی
رسانه هدهد کانادا
با عشق و احترام برای همه ایرانیان؛
برای آنان که در ایراناند،
برای آنان که دور از وطن هنوز با شنیدن نام ایران گلویشان میگیرد،
و برای همه کسانی که میدانند
هیچ تهدیدی، بزرگتر از ریشه یک ملت نیست.
